لوگو
يكشنبه 18 بهمن 1394 | 28 ربيع الثاني 1437

نمایش محتوای شبهه

آيا برپايي مراسم جشن براي اوليا مجوز شرعي دارد؟

از شبهات وهابيت عليه ديگر فرقه‌ها و مذاهب اسلامي اين است كه چرا آنان به مناسبت تولد پيامبر(صلي الله عليه و آله) و امامان(عليهم السلام) و بزرگان دين جشن مي‌گيرند؛ درحالي‌كه در زمان پيامبر(صلي الله عليه و آله) چنين رسمي نبوده؛ يعني اين كار بدعت است؟
×  پاسخ
با دقت در منابع ديني و سنت مسلمانان در طول تاريخ اسلامي، حكم برگزاري مراسم جشن و سرور به مناسبت ميلاد انبيا و ائمه(عليهم السلام) و انسان‌هاي صالحي كه مورد تمجيد قرآن و سنت قرار گرفته‌اند، روشن مي‏شود. برگزاري اين‌گونه جشن‌ها، گرچه به صورت كنوني و به طور گسترده، در متون ديني وارد نشده است، ولي اصول كلي ديني، آن را تأييد مي‌كند و مُهر ديني بر آن مي‏نهد.
آيات و روايات، از سويي ما را به عشق ورزيدن به پيامبر(صلي الله عليه و آله) و از سويي ديگر به تكريم و بزرگداشت ايشان سفارش كرده است. خداوند در قرآن مي‏فرمايد:
(قُلْ إِنْ كانَ آباؤُكُمْ وَ أَبْناؤُكُمْ وَ إِخْوانُكُمْ وَ أَزْواجُكُمْ وَ عَشِيرَتُكُمْ وَ أَمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَ تِجارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسادَها وَ مَساكِنُ تَرْضَوْنَها أَحَبَّ إِلَيكُمْ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّى يأْتِي اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَ اللَّهُ لا يهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ)[1]
بگو! اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران و طايفه شما و اموالي كه به دست آورده‏ايد و تجارتي كه از كساد شدنش مي‏ترسيد و خانه‏‌هايي كه به آن علاقه داريد، در نظرتان از خداوند و پيامبرش و جهاد در راهش محبوب‌تر است. در انتظار اين باشيد كه خداوند عذابش را بر شما نازل كند و خداوند جمعيت سركش و فاسق را هدايت نمي‏كند.
احاديث ذيل نيز نمونه‌اي از احاديث موجود در اين باره است:
پيامبر اسلام(صلي الله عليه و آله) فرمود:
لايؤمن احدكم حتى اكون احبّ اليه من والده و ولده و الناس اجمعين.[2]
كسي كه من در نزد او، دوست داشتني‏تر از پدر و فرزند و ديگر مردم نباشم، ايمان كاملي ندارد.
همچنين فرمود:
اگر سه ويژگي در كسي يافت شد، طعم شيرين ايمان را خواهد چشيد: خدا ورسولش نزد او محبوب‏تر از هر چيز باشند؛ براي خدا دوست بدارد و براي او دشمن و اگر آتش مهيبي برافروخته شود، افتادن در آن را بر ذره‏اي شرك ورزيدن به خداي سبحان، ترجيح دهد.[3]
براساس آيات و روايت‌هاي بيان شده، برگزاري مراسم جشن و سرور در سالگرد تولد اين بزرگان و ايراد سخنراني و شعر سرايي، در مدح و بيان منزلت آنان در قرآن و سنت، نشانه و نماد علاقه و عشقي است كه خدا و رسول خدا(صلي الله عليه و آله) ما را به ابراز آن سفارش كرده‌اند. البته مشروط بر آنكه اين مراسم با اعمال و رفتار حرام، آلوده نشود.
با نيم نگاهي به قرن‌هاي گذشته، درمي‏يابيم انگيزه كساني كه در اين راه گامي برداشته‏اند، ابراز دوستي به پيامبر(صلي الله عليه و آله) بوده و از عشق به پيامبر(صلي الله عليه و آله) سرچشمه مي‏گرفته است.
نويسنده كتاب «تاريخ الخميس» در اين زمينه مي‏‌نويسد:
مسلمانان هميشه، در ماه تولد آن حضرت با برگزاري مجالس جشن و ميهماني، كمك به مستمندان به صورت‌هاي گوناگون، افزودن بر كارهاي پسنديده و مولودي خواني، ابراز شادماني كرده‏اند و در مقابل، از كرامت و بزرگواري آن حضرت برخوردار شده‏اند.[4]
قسطلاني نيز در اين باره نوشته است:
از دوران دور تا كنون، مسلمانان در ماه ميلاد پيامبر اسلام(صلي الله عليه و آله) به برگزاري مراسم جشن، برگزاري ميهماني، كمك شبانه به مستمندان، ابراز شادماني، افزايش خيرات و مولودي‏خواني پرداخته‏اند و از فضل و لطف فراگير آن حضرت بهره‏مند شده‏‌اند.... خدا رحمت كند كساني را كه شب‌هاي ماه ميلاد را، عيد خود قرار داده‏اند.[5]
لازم به يادآوري است در اين‌گونه موارد، اگرچه حكم شرعي خاصي موجود نباشد، همين­كه منع شرعي نبود، كافي است. در اين مورد همان‌گونه كه گفته شد، ما مي‌توانيم به دليل عام و عمل مستمر مسلمانان استناد كنيم.
 
 
 
 
[1]. توبه: 24.
[2]. جامع الاصول، ج1، صص 237 و 238.
[3]. همان.
[4]. تاريخ الخميس، دياربكرى، ج1، ص323.
[5]. مواهب المدينة، ج1، ص27.

کلید واژگان: