لوگو
يكشنبه 18 بهمن 1394 | 28 ربيع الثاني 1437

نمایش محتوای شبهه

برخورد علي عليه السلام با معاويه

شيعيان ادعا مي‌كنند كه معاويه كافر و مرتد بود. در واقع، آنها با چنين ادعايي به علي[ عليه السلام ] و حسن بن علي[ عليه السلام ] توهين مي‌كنند؛ زيرا علي[ عليه السلام ] در برابر معاويه مرتد شكست خورد و امام حسن[ عليه السلام ] زمام‌داري را به مرتد واگذاشت. درحالي‌كه نمايندگان و لشكريان ابوبكر و عمر و عثمان در برابر كفار پيروز مي‌شدند، اما علي[ عليه السلام ] وقتي نتوانست معاويه را از ورود به قلمرو و شهرهايش باز دارد او را به صلح فراخواند و از او خواست هر يك حاكم قلمرو خويش باشند. اگر ياران علي[ عليه السلام ] مؤمن بودند و آنها مرتد بوده‌اند بايد ياران علي (به دليل آيه 1 عليها السلام  صلي الله عليه و آله  سوره آل عمران)[1]برتر قرار مي‌گرفتند و اين خلاف واقعيت است.
پاسخ
1. معاويه منافق بود؛ يعني از اول هم مسلمان نبود كه بخواهد مرتد شده باشد و منابع اهل سنت نيز اين مطلب را نقل كرده‌اند.[2]
2. علي عليه السلام  از معاويه شكست نخورد، بلكه گرفتار مسلمانان ساده‌لوحي بود كه به دام فريب معاويه افتادند.
 عليها السلام . علي عليه السلام  هيچ‌گاه به معاويه پيشنهاد صلح نداد و در هيچ منبعي اعم از منابع شيعي و سني نيز چنين مطلبي نقل نشده است، بلكه صلح و سپس حكميت، درخواست معاويه بود.
4. علي عليه السلام  به هيچ وجه معاويه را قبول نداشت، چه رسد به اينكه به او بگويد «آنچه در دست من است براي من باشد و آنچه كه در دست تو است از آن تو باشد» و در هيچ منبع روايي و تاريخي نيز چنين چيزي نيامده است.
5. همچنين اگر صلح با مرتد يا كافري همانند معاويه به معناي توهين به امام حسن باشد، صلح رسول خدا صلي الله عليه و آله  با مشركان مكه در حديبيه چه معنايي دارد؟
6. اگر شكست از كفار دليل بر عدم حقانيت است و دليل بر عدم ايمان ياران، پس چرا پيامبر صلي الله عليه و آله  از يهوديان خيبر شكست خورده و ابوبكر و عمر فرار كردند؟
 
[1]. (وَ لَا تَهِنُوا وَ لَا تَحْزَنُوا وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ)؛ «هرگز سست نشويد و غمگين نگرديد و شما برتريد اگر ايمان داشته باشيد».
[2]. زيرا معاويه بغض علي7 را در دل داشت و با آن حضرت جنگيد و رسول خدا9 بغض علي7 را نشانه نفاق مي‌داند. در صحيح مسلم آمده كه علي7 فرمود: «قسم به كسي كه دانه را مي‌شكافد و روح را مي‌گيرد عهد پيامبر9 با من اين بود كه مرا دوست نمي‌دارد، مگر مؤمن و دشمن نمي‌دارد، مگر منافق». ر.ك: صحيح مسلم، ج 1، ص 60.

کلید واژگان: