كتابخانه تخصصي حج >  اعتقادات و پاسخ به شبهات > سيماي حضرت فاطمه در احاديث اهل سنت‏

کرامات فاطمه

 

ثعلبي [1]  و زمخشري [2]  و سيوطي [3]  به نقل از ابي‏يعلي از جابر روايتي نقل کرده‏اند که مضمون اين روايت به نقل ثعلبي چنين است: جابر مي‏گويد:

رسول خدا چند روز را بدون آنکه غذائي خورده باشد، گذراند تا آنکه فشار گرسنگي بر ايشان سخت شد، پس (بدنبال غذا) به خانه‏هاي همسران خويش سرکشي کرد ولي چيزي نيافت، آنگاه سوي فاطمه آمد و فرمود: دخترکم! چيزي براي خوردن داري؟ من گرسنه‏ام.

او گفت: به خدا سوگند، نه، پدر و مادرم فدايت.

پس از رفتن رسول خدا صلي اللَّه عليه و آله و سلم همسايه‏ي فاطمه دو قرص نان و تکه‏اي گوشت برايش فرستاد. او نيز آنها را گرفت و در کاسه‏اي نهاد و رويش را پوشاند و گفت: «رسول خدا را بر

 

[ صفحه 58]

 

خود و اطرافيانم ترجيح مي‏دهم.»

اين در حالي بود که همگي آنان محتاج يک وعده غذا بودند. حسن و حسين را سوي جدشان صلي اللَّه عليه و آله و سلم فرستاد و او بازگشت... فاطمه گفت: پدر و مادرم فدايت اي رسول خدا، خداوند چيزي به ما داد که براي شما کنار گذاشتم.

فرمود: آن را بياور.

آن را آوردند و فاطمه پارچه را از روي کاسه برداشت. ناگهان ديد ظرف پر از نان و گوشت است، با ديدن آن مبهوت گشت و دانست از برکت خدا است، پس حمد خدا نمود و درود بر پيامبر خدا فرستاد.

رسول اکرم صلي اللَّه عليه و آله و سلم فرمود: دخترکم، اين طعام از کجاست؟

گفت: از طرف خداوند است. او هر که را بخواهد بي‏حساب، روزي دهد.

رسول اکرم، حمد خدا نمود و فرمود: حمد و ستايش از آن خدائي است که تو را بسان بانوي زنان بني‏اسرائيل قرار داد، به او نيز- هنگامي خداوند رزق نيکويش عطا مي‏کرد- مي‏گفتند: از کجا آمده است؟ و او مي‏گفت: از ناحيه خداوند است، او هر که را بخواهد بي‏حساب روزي مي‏دهد.

آنگاه رسول خدا صلي اللَّه عليه و آله و سلم سوي علي عليه‏السلام فرستاد. او آمد. رسول خدا و علي و فاطمه و حسن و حسين عليه‏السلام و تمامي همسران پيامبر خدا صلي اللَّه عليه و آله و سلم از آن طعام خوردند تا سير شدند و ظرف، چون اول، باقي مانده بود.

فاطمه گفت: از آن طعام به همه‏ي همسايگانم دادم و خداوند در آن خير و برکت زيادي قرار داد. اصيل آن دو قرص نان و تکه‏اي گوشت بود و باقي برکت خدا.

[ صفحه 59]

[1] قصص الانبياء، ص 513.

[2] الکشاف، ذيل آيه‏ي 37 سوره‏ي آل‏عمران.

[3] الدرالمنثور، ذيل آيه‏ي 37 سوره‏ي آل‏عمران.

 

 

 

 

 


<%----%>