كتابخانه تخصصي حج >  حج و زیارت در ادب فارسي > قبله عاشقان حق

ميقات حج سال دوازدهم شماره چهل و ششم پاييز 1382 قبله عاشقان حق محسن صافي   شکر ايزد، که حج نصيبم شد *** چشم دل، شاهد حبيبم شد شد نصيبم، حيات عرفاني *** جلوه هاي فروغ يزداني روزگار وصال يار آمد *** دلِ سرگشته را قرار آمد دامنم پر ز مشک و عنبر شد *** جسم و جانم ز گل معطّر شد در مسيرم ملائک استادند *** در درون حرم، رهم دادند خيل آنان، خوش آمدم گفتند *** جملگي، خير مقدمم گفتند ديدم الطاف سرمدي را فاش *** سايه لطف ايزدي را فاش تا که مُحرم شوم به جامه نور *** شُستم آلوده پيکر مغرور دور کردم ز خود من و مايي *** جامه دل فريب دنيايي تا شوم ميهمان به بزم حضور *** بستم احرام را به عزم حضور طاقتم رفت و بي قرار شدم *** رهسپار ديار يار شدم به به از آن زمان روحاني *** لحظه هاي قشنگ عرفاني درِ رحمت به روي ما باز است *** وقت تسبيح و ناله و راز است لرزه افتاد بر تن و جانم *** از چه افتاد من نمي دانم گرچه شوق وصال دارم من *** ترس و فکر و خيال دارم من --[203]-- در درونم کشاکش و غوغا *** من کجا و وصال دوست کجا بايد از حال خود، دگرگون شد *** از گذرگاه جسم، بيرون شد آسماني شويم و افلاکي *** وارهيم از سراچه خاکي گفتن تلبيه، چه شيرين است *** بانگ توحيديانِ حق بين است بايد آواي عشق را سرداد *** بانگ لبّيک را مکرّر داد اي خداوند مهربان، لبّيک *** آفريننده جهان، لبيک اي تو بخشنده خطا، لبيک *** صاحب سفره عطا، لبيک اي سزاوار هر ثنا، لبيک *** واي اگر بشنوم، که لا لبيک مکّه شهر پيمبر خاتم *** سرزمين مقدس عالم خانه کعبه، خانه نور است *** خانه عشق و بيت معمور است رو به کعبه بايست با تکريم *** در برِ خالقت نما تعظيم اين بناي عظيم، بيت خداست *** قبله عاشقان حق، اينجاست آستان مبارک يزدان *** مرکز وحدت مسلمانان دل ز انوار حق مصفّا کن *** خانه ايزدي، تماشا کن جايگاه فرشتگان، اينجاست *** زادگاه علي، وليّ خدا است دور کعبه، طواف بايد کرد *** بر گنه، اعتراف بايد کرد توبه بايد نمود و استغفار *** از خدا خواست، رحمت بسيار پا نهادم، به حجر اسماعيل *** روي کردم، به سوي ربّ جليل پشت ديوار ناودان طلا *** دست بردم به خواهش و به دعا باز کردم دريچه سينه *** گفتم از سوز و راز ديرينه گشتم آنجا رها ز محنت من *** مست گشتم، زجام رحمت من خواستم از خداي استمداد *** گاه با زمزمه گهي فرياد ريختم اشک و ناله ها کردم *** عاشقانه، خدا خدا کردم سرکشيدم، شراب روحاني *** سير کردم، به شهر سبحاني کعبه را يک نشانه زيباست *** حجر الاسود است و روح افزاست خانه را چون طواف بنمودم *** صاحب خانه بود، مقصودم --[204]-- با دل پاک و همّت والا *** از صفا تا به مروه سعي نما دل صد رنگ خويش، يک دله کن *** با شکست غرور هروله کن ياد بنما در اين مکان ز خليل *** يادي از هاجر و ز اسماعيل يادي از تشنگي و گريه و اشک *** يادي از کربلا و اصغر و مشک مکّه را چاهي از جنان باشد *** آب زمزم در آن روان باشد تا رهاني دل پر از غم را *** نوش جان کن، تو آب زمزم را عرفاتست، وادي ايمن *** نيست جاي کمند اهريمن بايد آن جا وقوف بنمايي *** سرِ تسليم بر زمين سايي خلوت عشق کن در اين صحرا *** مي دهد بوي يوسف زهرا اي خداوند عالِم و دانا *** دل گمراه ما نما بينا جان مولا و جان پيغمبر *** از گناهان و جرم ما بگذر تا که جانت شود خدايي تر *** قصد بيوته کن، شب مشعر شب مشعر رها کن آن و اين *** بر سر خوان ايزدي بنشين دست بر عجز و التجا بردار *** راز دل را بگو تو با دادار شور و شوق و صفا سراپا شو *** از براي منا مهيّا شو شب و روز مني که ممتاز است *** روح انسان به حال پرواز است چون که ديدي، ستون شيطاني *** سرزنش کن، تو نفس حيواني جمره رمي کردن آسان است *** هر که تسليم حق شد، انسان است پس هماره تو خصم شيطان باش *** بنده حق شو و مسلمان باش با خدا عاشقان، هم آوا باش *** حکم حق را، ز جان پذيرا باش پاي مگذار در ره عصيان *** دور شو از تباهي و طغيان فرد تسليم خالق سبحان *** مي نهد سر به طاعت يزدان حج اگر هست، حج ابراهيم *** من و امثال من، چه مي خواهيم؟ در منا، درس زندگي آموز *** رسم و آداب بندگي آموز لحظه امتثال فرمان است *** سرنهادن به امر يزدان است داده فرمان، خداي سبحاني *** تا که اهدا کني، تو قرباني --[205]-- تا رسي در مقام ربّاني *** بر زمين زن، هواي نفساني تا کني ديو نفس در زنجير *** حلق بايد نمود، يا تقصير سفر حج، همايش دين است *** بازتاب نمايش دين است مکّه يک سرزمين جاويد است *** وادي نور و عشق و توحيد است در زمين کويرسان حُجون *** غم دل مي شود بسي افزون کن زيارت موحّد صائب *** پدر شير حق، ابوطالب بر مزار خديجه کبري *** امّ محبوب حضرت زهرا بنشين و ادب کن و تعظيم *** از خدايش بگير اجر عظيم منزل بدر، وادي والاست *** بين راه مدينه و بطحاست ياد کن از نبيّ و يارانش *** اوّلين غزوه و شهيدانش اي مسلمان، وفاق بايد داشت *** وحدت و اتفاق، بايد داشت مکّه يک غار ديدني دارد *** غار جاويد و ماندني دارد آري اين غارِ نور، غارِ حِراست *** جايگاه نزول وحي خداست ديده اين غار، نور احمد را *** راز او، با خداي سرمد را اي خدايي که دل نوازي تو *** رهگشايي و چاره سازي تو شکر گويم که با ترانه عشق *** راه دادي مرا به خانه عشق سفر عشق گرچه کوته بود *** ليک راه تو را به دل بگشود اي خدا، هجر کعبه آسان نيست *** درد ما را به جز تو درمان نيست لحظه هاي وداع آخر بار *** سخت اشک آور است و دل آزار بار الها! اگر گنهکارم *** شرمسارم، ز جرم بسيارم * * * طبعم اينک که غنچه سان بشکفت *** سخني از مدينه بايد گفت در مدينه، دلم هوايي شد *** مست صهباي آشنايي شد شهر خورشيد عشق را ديدم *** جبهه بر خاک مِهر ساييدم گنبد سبز احمدي زيباست *** دل ربا، غم زُدا و شادي زاست آستان مقدّس نبوي *** بارگاه شريف مصطفوي --[206]-- طرب انگيز و دلکش و زيبا *** با صفا هست و نيکو و والا آن معمّا که عقده دل هاست *** قبر پنهان حضرت زهراست کيست زهرا، عزيز پيغمبر *** همسر دل شکسته حيدر گلشن هستي اش ثمر دارد *** چون حسين و حسن پسر دارد پرورانده به دامنش زينب *** دختري پاک و شيردل چون اب فاطمه، دختر رسول خدا *** مادر يازده امام هدي آن دياري که خاکش عنبرساست *** جاي جايش نشانه گل هاست سالکاني که دُرّ مکنونند *** در بقيع مدينه مدفونند لحظه اي برفراز عرفان شو *** زائر مضجع امامان شو حسن اينجا نهاده سر در خاک *** با دل خسته و تن صد چاک مجتبي، اُسوه شکيبايي *** ماه رخشان برج زيبايي بر سر قبر حضرت سجّاد *** اشک ريزان، ز کربلا کن ياد التجا کن به حضرت باقر *** کوه علم است و نطق من قاصر بوسه بر تربت شقايق زن *** سر به خاک امام صادق زن بانواني مزارشان اينجاست *** که يکايک مقامشان والاست خفته در خاک، دختران نبي *** نازنينانِ بوستانِ نبي خواهران، همسران پيغمبر *** تربت اين مکانشان بستر عمّه هاي رسول خوبي ها *** عاتکه با صفيّه در يک جا مادر بو تراب، بنت اسد *** بانوي با فضيلت و امجد خفته در اين حديقه پر ياس *** مادرِ سرو کربلا، عباس ميوزد از بهشت تازه نسيم *** بر سر خاک پاک ابراهيم نور چشم پيمبر است اين گل *** شافع صبح محشر است اين گل از دگر قبرهاست، قبر عقيل *** قبر فرزند صادق، اسماعيل قبر بانو، حليمه اطهر *** دايه مهربان پيغمبر در زيارتگه اُحد بنگر *** قبر حمزه، عموي پيغمبر صد تحيّت به يادگار اُحد *** به شهيدان نامدار اُحد --[207]-- رَبَذه وادي غم افزون است *** بوذر آن جا به خاک مدفونست با وفا يار حضرت خاتم *** راستگو و مقاوم و محکم در مدينه وداع پاياني *** با بقيع و رسول يزداني تلخ تلخست و آتش افروز است *** دردناک و بلاي جان سوز است بارگاه محمّدي، نور است *** دل بريدن مگر که ميسور است؟ مي شود از بهشت بيرون رفت؟ *** با دو چشمانِ چشمه خون رفت؟ يا ربّ از لطف خود روا گردان *** آرزوي جميع مشتاقان محسن صافيِ سراپا شور *** باز خواهد ز تو جواز حضور 25 مهرماه 1382